Negen

Negen jaar geleden rond half zeven ‘s morgens stonden Stefan en ik op, kleedden ons aan, dronken een kopje koffie, pakten het tasje met bevallige spullen uit de gang en gingen vervolgens op weg naar dat grote gebouw vijfhonderd meter verderop. Het ziekenhuis. Wij zouden namelijk bevallen op afspraak.

Stefan zag groen, ik wat wit en we waren allebei een tikkeltje nerveus. Ik zal u niet belasten met de gruwel van het ongevraagd gedetailleerde bevallingsverhaal, maar laat ik zeggen dat er heel wat voor nodig was om onze dochter te bewegen de wereld te betreden. Zij zat daarbinnen prima, en dat liet ze merken ook. Goddank had mijn hoogzwangere zusje Lotte de ballen om bij deze gedenkwaardige dag aanwezig te zijn. Ik geef het je te doen als je zelf op alledag loopt, maar ze sprak mij moed in, hield de ziekenhuisfobie van Steef in bedwang en zorgde voor een gezonde dosis humor. En zo kwam het dat om 10 over halfzes onze eigenwijze dochter Maike met snuitje eerst en open oogjes het levenslicht zag. Ze keek Lotte en Stefan recht in de ogen. Haar gedrag was een voorbode want ze begon niet te krijsen (kort zacht kreetje), was enigszins blauwig maar draaide snel bij, en slobberde in papa’s armen meteen het dubbele van de gebruikelijke hoeveelheid melk weg. ‘s Nachts lag ze bij me op zaal, maar van haar lag ik niet wakker. Neen. Dat waren die andere baby’s die me uit mijn slaap hielden.

Wat een pracht, wat een wonder. Een voorbeeldige baby die er niet, zoals mijn opa zou hebben gezegd, als een gevilde haas uit zag. Een pracht van een kind dat meteen lekker doorsliep. Een wonder van een meid, die pas de derde dag bij haar eerste bad een keel opzette. Ze had dus wel degelijk stembanden.

Nu zit ik achter mijn computer, in alle vroegte, en verwonder me over het voorbij vliegen van de jaren. Tessie, onze Jack, die zich een heuse moederkloek betoonde en de wacht hield onderaan de trap – niemand mocht zonder haar toestemming naar boven en met uitlaten moest Steef haar letterlijk meeslepen – is nu oud en grijs en een tikje seniel. En Maike is een heuse dame, een tiener bijna.

Soms heb ik heimwee. Naar de babykamer. Naar die intens intiem en tevreden momentjes die een moeder heeft met haar baby in haar armen, vlak voor dat ze haar wondertje instopt. Heimwee naar die piepkleine knuistjes die je vingers omklemmen. Dat open mondje en gesloten oogjes wanneer ze voldaan in een gelukzalige slaap gesukkeld is. Al die ontelbare onbetaalbare momentjes…

De heimwee vervliegt als ik haar kamer in loop, verwarde haren uit haar gezicht strijk en ze in haar slaap naar me glimlacht. Wat is ze mooi, nog steeds een wonder. Elke dag opnieuw, al negen jaar lang!

Met de vlag halfstok

Een dag
van nationale rouw
om stil te staan
bij al die levens
die zonder reden
verloren zijn gegaan

Een dag
van nationale rouw
om te denken
aan al die mensen
die verder moeten
zonder hun geliefden

Een dag
van nationale rouw
om te dromen
te herdenken
samen te zijn en
troost te schenken

Meisje

Schreeuw niet, meisje – vechten heeft geen zin
je plicht ontvluchten, zinloos
voeg je naar mijn wil, en ervaar hoe ik je bemin

Huil niet, meisje – voor tranen ben ik doof
mijn zin geprikkeld, weergaloos
voeg je naar mijn wil, en ik neem wat me is beloofd

Sterf niet, meisje – zolang als ik het zeg
leef bij mijn gratie, ademloos
voeg je naar mijn wil, en ik leg mijn vingers rond je nek

Vrees niet, meisje – het einde is nabij
kneepje van mijn vak, levenloos
gevoegd naar mijn wil, mijn honger gestild, nu ben je eindelijk vrij

Brief naar huis – Papa

Lieve papa,

Ik schrijf jou deze brief omdat ik jou mis. Sinds de vakantie kan mama niet meer lachen. Ook niet als ik een heel leuk grapje maak. Dat is heel jammer want mama is zo mooi als ze lacht. Als ze huilt krijgt ze dikke ogen en dan lijkt ze op een kikker.

Waarom kom jij niet op vakantie papa? Als ik het aan mama vraag dan zegt ze dat ze het niet weet, maar dat vind ik een beetje gek. Jij hoort toch gewoon bij ons?

En het is heel leuk hier. We gaan elke dag naar het strand. Weet je dat daar hele gekke bomen op staan. Met kokosnoten erin. Oma neemt hele lekkere hapjes mee. Die zou je vast wel lekker vinden. Maar ik zou willen dat je hier was papa, want mama wil niet mee naar het strand en oma kan niet zwemmen, en dat wil ik juist zo graag leren.

Ze praten hier heel gek Nederlands alsof je praat met een tand door je lip. En wat ook zo gek is, ik moet hier naar school! Moest jij op vakantie naar school vroeger? Ik vind dat maar stom.

Eigenlijk wil ik het liefst gewoon naar huis papa. Kan je me niet gewoon komen halen? Dan gaan we wel zwemmen in het zwembad, en dan nemen we koekjes en limonade mee. Dan zijn we weer samen.

Kom je gauw papa?

Kusje van Max

De Ring

Haar glanzen
reeds lange tijd
gedoofd

Haar lichaam
getooid met krassen
gehavend

Haar herinnering
een witte kring
ongrijpbaar

Haar plaats
een gesloten lade
verstopt

Haar evenknie
al lang geleden
verdwenen

Haar toekomst
een eenzame eeuwigheid
verdroten

Waar het mank liep

Hij loopt
met grote passen
het pad dat hij volgt
dat kent hij niet
toch zijn de stappen

resoluut

het maakt niet uit
waar het lot hem brengt
zolang hij lopen kan
is geen afslag verkeerd

pas

wanneer zijn drang
hem in een steeg
tot staan brengt
begint er
diep van binnen
iets te knagen
een gevoel

onbehagen

waarmee hij
zich geen raad weet
en als hij
op zijn schreden
terug is getreden
laat hij
op de kruising
de steeg links

liggen

als je het even niet weet
ga je
altijd rechts
behalve
als er alleen links is.