Met de vlag halfstok

Een dag
van nationale rouw
om stil te staan
bij al die levens
die zonder reden
verloren zijn gegaan

Een dag
van nationale rouw
om te denken
aan al die mensen
die verder moeten
zonder hun geliefden

Een dag
van nationale rouw
om te dromen
te herdenken
samen te zijn en
troost te schenken

Meisje

Schreeuw niet, meisje – vechten heeft geen zin
je plicht ontvluchten, zinloos
voeg je naar mijn wil, en ervaar hoe ik je bemin

Huil niet, meisje – voor tranen ben ik doof
mijn zin geprikkeld, weergaloos
voeg je naar mijn wil, en ik neem wat me is beloofd

Sterf niet, meisje – zolang als ik het zeg
leef bij mijn gratie, ademloos
voeg je naar mijn wil, en ik leg mijn vingers rond je nek

Vrees niet, meisje – het einde is nabij
kneepje van mijn vak, levenloos
gevoegd naar mijn wil, mijn honger gestild, nu ben je eindelijk vrij

Brief naar huis – Papa

Lieve papa,

Ik schrijf jou deze brief omdat ik jou mis. Sinds de vakantie kan mama niet meer lachen. Ook niet als ik een heel leuk grapje maak. Dat is heel jammer want mama is zo mooi als ze lacht. Als ze huilt krijgt ze dikke ogen en dan lijkt ze op een kikker.

Waarom kom jij niet op vakantie papa? Als ik het aan mama vraag dan zegt ze dat ze het niet weet, maar dat vind ik een beetje gek. Jij hoort toch gewoon bij ons?

En het is heel leuk hier. We gaan elke dag naar het strand. Weet je dat daar hele gekke bomen op staan. Met kokosnoten erin. Oma neemt hele lekkere hapjes mee. Die zou je vast wel lekker vinden. Maar ik zou willen dat je hier was papa, want mama wil niet mee naar het strand en oma kan niet zwemmen, en dat wil ik juist zo graag leren.

Ze praten hier heel gek Nederlands alsof je praat met een tand door je lip. En wat ook zo gek is, ik moet hier naar school! Moest jij op vakantie naar school vroeger? Ik vind dat maar stom.

Eigenlijk wil ik het liefst gewoon naar huis papa. Kan je me niet gewoon komen halen? Dan gaan we wel zwemmen in het zwembad, en dan nemen we koekjes en limonade mee. Dan zijn we weer samen.

Kom je gauw papa?

Kusje van Max

De Ring

Haar glanzen
reeds lange tijd
gedoofd

Haar lichaam
getooid met krassen
gehavend

Haar herinnering
een witte kring
ongrijpbaar

Haar plaats
een gesloten lade
verstopt

Haar evenknie
al lang geleden
verdwenen

Haar toekomst
een eenzame eeuwigheid
verdroten

Waar het mank liep

Hij loopt
met grote passen
het pad dat hij volgt
dat kent hij niet
toch zijn de stappen

resoluut

het maakt niet uit
waar het lot hem brengt
zolang hij lopen kan
is geen afslag verkeerd

pas

wanneer zijn drang
hem in een steeg
tot staan brengt
begint er
diep van binnen
iets te knagen
een gevoel

onbehagen

waarmee hij
zich geen raad weet
en als hij
op zijn schreden
terug is getreden
laat hij
op de kruising
de steeg links

liggen

als je het even niet weet
ga je
altijd rechts
behalve
als er alleen links is.

Einder

Ik kijk uit over de spiegel
zonder rimpeling, vlak
maar wat ik zie
getuigt niet, van leven
onder het oppervlak

Ik sluit mijn ogen en
ontken stellig, stil
maar het duister
scherpt enkel, helderheid
wat ik niet wil

Slechts open ogen
brengen licht, geluk
maar voor het gloren
gaat eerst alles
onherroepelijk stuk